MUSIKAL

«1349 – Det kom et skip til Bjørgvin»
Den Nationale Scene – Marinehagen
Av: Dagfinn Lyngbø og Vemund Vik
Regi: Erik Ulfsby
Scenografi: Dagny Drage Kleiva
Maske- og kostymedesign: Helena Andersson
Musikalsk leiar: Helge Lilletvedt
Orkestrering: Benjamin Giørtz
Koreografi: Belinda Braza
Lysdesign: Geir Hovland
Lyddesign: Bjarte André Våge
Med: Svein Harry Schöttker-Hauge, Eirik del Barco Soleglad, Lars Henrik Aarnes Dybwad, Kjersti Elvik, Monica Aarnes Dybwad, Lykke Kristine Moen, Tormod Løvold, Filip Johansen, Jonas Fuglevik Urstad, Kaori Solvang, Natasja Smørholm, Ronald Belaza mfl.

Mykje humor, gode songar og framifrå spel gjer at denne musikalen lukkast trass ein del openberre manglar.

Med musikalen «1349 – Det kom et skip til Bjørgvin» viser Den Nationale Scene at ein kan tøyse med alt, også svartedauden, den mest dødbringande pesten som har råka landet. Med skråblikk på både fylkessamanslåingar og pandemi er det blitt ei forrykande framsyning der det også går litt over stokk og stein.

Det er Dagfinn Lyngbø og Vemund Vik som har skrive og komponert musikalen, ei forteljing prega av overskot, gjøglarglede og suveren forakt for det historisk korrekte. Og med eit tjuetals songar i eit stort musikalsk sjangerspenn, men som har det sams at dei er fengande så det held. Vi er i Bjørgvin i 1349. Her rår den mektige Eirik, ein person med likskap til både den eine og andre stormannsgale statsleiaren. Nå står to store saker for døra. Bjørgvin skal slå seg saman med nabofylket i nord, og som ei stadfesting av dette har Eirik gjort avtale med den ambisiøse erkesogningen Audhild om at sonen hennar, Magnus, skal gifte seg med Eiriks dotter, Gyda. Men Magnus har mest lyst på tenestejenta Anna og det enkle livet som bonde i Sogn. Midt oppi denne meir private intrigen, kjem det som kjend ein båt med rotter og pest til byen, folk tek til å døy som fluger, og svenskekongen (!?) lagar smittevernsreglar som gjer alt vanskeleg sjølv om Eirik så avgjort meiner at pest ikkje er for hans klasse.

Ideen er god, men historia blir litt for føreseieleg. Komikken står i kø og parallellane til vår tid er openberre. Dagny Drage Kleiva har laga ein illustrerande scenografi som nyttar heile det store scenerommet i den nedlagde industrihallen på Marinehagen. Og Helena Anderssons kostyme og masker byggjer opp under det visuelle. I Erik Ulfsbys regi får vi feiande og storslagne tablå som tek publikum med storm. Likevel manglar det ein del i dramaturgi og detaljar, særleg i første akt der eit par tre songinnslag legg opp til at noko skal skje, men der det ikkje gjer det. Og finalen med ei oppsummering i retrospekt der parallellane til i dag blir gnidd inn som om vi ikkje for lengst har forstått dei, var ikkje spesielt vellukka.

Når framsyninga likevel blir ganske underhaldande, skuldast det i hovudsak to forhold. Eitt er den særs gode musikken, kombinert med dyktig framføring av alle songinnslaga. Men det viktigaste er dei mange framifrå rolletolkingane der det vil gå for langt å nemne alle. Svein Harry Schöttker-Hauge er overtydande som Eirik, Bjørgvins, i alle fall etter eige syn, viktigaste person. Brudgommen Magnus er ikkje som dei andre. Han er litt naiv, glad i naturen og det enkle livet, vil følgje kjenslene sine, og traktar ikkje etter makt. Alt dette greier Lars Henrik Aarnes Dybwad å formidle truverdig og i sterk kontrast til dei andre. Eirik del Barco Soleglad er infam og mangefasettert som presten Vidar som skal freiste å kombinere gudstru med maktlojalitet. Og så er det Kjersti Elvik som i rolla som den ambisiøse Audhild får ause av sitt enorme register og levere den eine detaljrike humoresken etter den andre medan ho boltrar seg i godarta parodiering av sognemålet.

(Meldinga stod i Klassekampen måndag den 9. november 2026.)